سردرگرمی مردم در بانک پارسیان بیش از آنکه تعجب برانگیز باشد، ناراحت کننده است. چشم‌ها به دست و گوش‌ها به دهان مردی دوخته شده که نمر‌ه‌های دست‌نویس می‌دهد و اگر از خالی شدن باجه‌ای باخبر شود، فریاد می‌زند: شماره ... . بگذریم از اینکه گاه خودش را به ندیدن افراد تازه‌ای می‌زند که دستگاه نمره‌دهی را فشار می‌دهند تا بلکن بخت یارشان باشد و در این اثنا برق بیاید تا بفهمند شماره چندن، چند نفر قبل از آنهاست و مدت زمان انتظارشان چند دقیقه است.

پدربزرگم می‌گفت اگه اول غذا بسم‌الله بگی، سیر می‌شی.
من هر وقت ماکارونی داشتیم بسم‌الله نمی‌گفتم.

برای آنکه فکر نکنم، حرف می‌زنم؛ زیاد، خیلی زیاد.

در حرف‌های ناسنجیده، کلامی یافت می‌شود که شنونده را می‌آزارد و یا توهینی که او را دلگیر می‌کند.

به حرافی عادت کرده‌ام. باید بیشتر سکوت کنم.

هنوز هم یک نفر سوار بر دوچرخه، در کوچه‌های باریک ولیعصر به چپ و راست می‌رود و می‌گوید: لاحاف دوزیَ

امید که می‌رود

دنیا سیاه‌تر از همیشه می‌شود.

بی‌امیدم نکن.

نامه چارلی چاپلین به دخترش:

* تا زمانی که قلب عریان کسی را ندیدی، بدن عریانت را نشانش مده.

* هیچگاه چشمانت را برای کسی که معنی نگاهت را نمی‌فهمد گریان مکن.

* سعی کن قلبت را خالی نگه داری و اگر روزی خواستی کسی را در قلبت جای دهی، سعی کن فقط یک نفر باشد. به او بگو تو را بیشتر از خودم  و کمتر از خدایم دوست دارم؛ زیرا که به خدا اعتقاد دارم و به تو احتیاج.

* * *

به دلیل ابهام، مطلب حذف شد.

خدا برکت بده.

بوی حادثه می‌آید

هر جا که باشی،

هر کاری که انجام بدی،

تنهاییت برای خودته؛ ازش فرار نکن.

چه روز خوبی خواهد بود وقتی که صبح‌ات را با یک خبر بهاری شروع کنی.